Αναδημοσίευση από το σημερινό PHOTOBUSINESS No. 116

444_8449444_8506

<<…ΝΥΦΙΚΑ – ΦΩΤΟΓΡΑΦΟΙ = 10 – 0
Διάβαζα την περασμένη Κυριακή σε μεγάλη
εφημερίδα, εκτενές ρεπορτάζ που υπέγραφε γνωστή
δημοσιογράφος για τα “κοστολόγια του γάμου”
στην εποχή της κρίσης: Για το κόστος ενοικίασης
ενός νυφικού και τα πακέτα ταξιδίων του μέλιτος
μέχρι τιμές για μπομπονιέρες. Και από το κοστούμι
του γαμπρού και τα προσκλητήρια μέχρι τους
ανθοστολισμούς και τα γραφικά νησάκια για έναν
διαφορετικό γάμο κ.λπ. Ε! λοιπόν όσο κι αν έψαξα
να βρω κάπου μία έστω απειροελάχιστη αναφορά,
έστω δυο αράδες, για τη φωτογράφηση και τη
βιντεοσκόπηση του γάμου, δεν το κατάφερα!
Ουδεμία μνεία! Καμία απολύτως αναφορά! Λες
και οι φωτογραφίες από το γάμο να μην έχουν
καμιά αξία!
Το ίδιο παρατηρείται φυσικά και στα
περιοδικά που ειδικεύονται στο γάμο: βρίσκει κανείς
άπειρες σελίδες για νυφικά, χώρους δεξιώσεων,
ταξιδιωτικούς προορισμούς κλπ. και μετά βίας δύο
τρεις σελίδες για τη φωτογράφηση χωμένες κάπου
στο τέλος του περιοδικού. Το γεγονός ασφαλώς δεν
είναι τυχαίο και έχει την ερμηνεία του η οποία κατά
την γνώμη μου είναι η εξής: Όλες οι επιχειρήσεις
που δραστηριοποιούνται στην αγορά του γάμου
ρίχνουν πολλά λεφτά στη διαφήμιση. Αντίθετα
οι φωτογράφοι – εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων
– είναι… τσακωμένοι με την διαφήμιση. Θεωρούν
πεταμένα λεφτά την επί πληρωμή προβολή της
δουλειάς τους σε κάποιο περιοδικό. Δεν πληρώνουν
και άρα δεν προβάλλονται. Αυτή είναι η πικρή
αλήθεια. Φυσικά δεν αναφέρομαι στα φωτογραφεία
της γειτονιάς που με τα χίλια ζόρια τα βγάζουν
πέρα. Εννοώ πρώτον τα κεντρικά φωτογραφικά
καταστήματα που νομίζουν ότι αν βάλουν πέντε
ωραίες φωτογραφίες στη βιτρίνα τους θα τρέξουν τα
μέσα ενημέρωσης να τους προβάλουν και δεύτερον
τους καλοπληρωμένους φωτογράφους που επειδή
μπορούν και κρατούν ψηλά τις τιμές όλοι θα τους
προσκυνήσουν! Αγαπητοί φίλοι, είστε βαθιά
νυχτωμένοι αν σας διακατέχουν τέτοιες αυταπάτες.
Δείτε απλά τις στενές σχέσεις που έχουν αναπτύξει
π.χ. οι οίκοι νυφικών με τα μέσα ενημέρωσης και
θα καταλάβετε πως (πρέπει να) παίζεται το παιχνίδι
της διαφήμισης, της προβολής και των δημοσίων
σχέσεων. Όλα τ’ άλλα είναι θεωρίες.
Τ. ΤΖΙΜΑΣ
…>>

Σχόλιο…:

Όπως διαβάσατε, και όπως έχετε και οι ίδιοι διαπιστώσει, το επάγγελμα του φωτογράφου στην Ελλάδα είναι ακόμα κάτι «απλό» και «ταπεινό»! Επειδή ίσως μπορεί ο καθένας να βγάλει μια φωτογραφία, δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν έχει ανάγκη τον φωτογράφο, ή ακόμα χειρότερα δεν έχει αντίκρισμα η τιμή που θα ζητήσει ένας επαγγελματίας, από τη στιγμή που δεν μπορούν να καταλάβουν τη δουλειά του. Δηλαδή, σκέφτονται, γιατί να πληρώσω για κάτι τόσο πολύ όταν μπορώ να έχω κάποιες φωτογραφίες που και θα είναι τζάμπα και εν πάση περιπτώση θα με βλέπω μέσα σε αυτές και θα με θαυμάζω. Είναι ανάγκη να είναι «καλλιτεχνικές»;
Έτσι δυστυχώς σκέφτονται οι περισσότεροι «πελάτες» μας.
Και όσο για την διαφήμιση που αναφέρει ο κ. Τζίμας, δεν νομίζω ότι παίζει κάποιο ιδιαίτερο λόγο, από τη στιγμή που υπάρχει αυτή η προκατάληψη για το επάγγελμα και αυτή η αρνητική αντιμετώπιση γενικά και από τα μέσα και από τους πολίτες.
Εδώ αγαπητοί συνάδελφοι μπαίνει και το ερώτημα: Εμείς σαν επαγγελματίες, φερόμαστε με σωστό τρόπο απέναντι στη δουλειά μας, ή είμαστε πρώτοι εμείς που την υποβαθμίσαμε μόνο και μόνο για να «κρατηθούμε» στην αγορά, ή ακόμα χειρότερα γιατί ποτέ δεν την είδαμε περισσότερο σοβαρά;
Υπάρχουν συνάδελφοι που το κάνουν, δείχνουν δηλ. τον απαιτούμενο σεβασμό, κοπιάζουν και ξοδεύουν χρόνο και χρήμα για να γίνουν καλύτεροι, επενδύουν, και στην τελική το αποτέλεσμα της δουλειάς τους παρουσιάζει αξιοπρέπεια και σοβαρότητα, πέρα από την καλλιτεχνική αξία.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι, που δεν τιμούν το επάγγελμα όπως και όσο θα έπρεπε. Και το ξέρετε αυτό.
Το να είσαι επαγγελματίας και να μην έχεις φτάσει στα επίπεδα των Αμερικανών φωτογράφων για παράδειγμα, δεν μπορεί κανείς να σε κατηγορήσει για κανένα λόγο. Το να είσαι όμως επαγγελματίας και να μην τηρείς τις αρχές και τις αξίες του ίδιου του επαγγέλματός σου, αυτό είναι τραγικό λάθος. Ίσως αυτό πληρώνουμε σήμερα. Σ’ αυτήν την απαξίωση γενικά, έχουμε βάλει κι εμείς το χεράκι μας.
Για να μην αναφερθώ στους «άλλους», που παρανομούν και μας κλέβουν και μας χτυπούν ύπουλα, φτάνοντάς μας σε σημείο να – άκουσον-άκουσον – να τους ανταγωνιζόμαστε(!!!!) για να μην χάνουμε δουλειές!
Για όλους αυτούς τους λόγους αλλά και για πολλούς ακόμα, είχα την διάθεση και την όρεξη να ξεκινήσω το 2003 να έρχομαι σε επαφή μαζί σας και να προσπαθώ να σας μεταδώσω όλα αυτά, για να οργανωθούμε και να οχυρώσουμε τα δικαιώματά μας και τα όσα μας ανήκουν, κάτω από την ασπίδα ενός συλλόγου.
Και εδώ θέλω να εξηγήσω κάτι. Δεν κάνω επίδειξη ούτε θέλω δάφνες γιατί δεν νομίζω πως έκανα κάτι σημαντικό, το να μας φέρω όλους σε επαφή και να δούμε πως μπορούμε να συνεργαστούμε. Γι’ αυτό μην παρεξηγηθώ.
Φτάσαμε στο σήμερα και ακόμα το σκεφτόμαστε. Μέχρι πότε; Ήδη φέτος περάσανε 3 μήνες και ακόμα είμαστε στην αρχή.
Ο καιρός περνάει και εμείς συνεχίζουμε στο ίδιο μοτίβο συμπεριφερόμενοι σαν να μην αντιμετωπίζουμε κανένα πρόβλημα.
Εν πολλοίς, καταφέραμε να κερδίσουμε κάτι καλό, μετά την συνάντηση που είχαμε με τον Μητροπολίτη και όμως και αυτό ακόμα έφερε αντιδράσεις!
Ήμασταν τυχεροί που ένας Παλλαδινός έτυχε να χαίρει της εκτίμησης του Μητροπολίτη και γι’ αυτό δέχτηκε άνευ όρων σχεδόν, να μας βοηθήσει και ουσιαστικά να μας κάνει το όνειρο πραγματικότητα, και όμως υπάρχουν ακόμα μεταξύ μας συνάδελφοι που το βλέπουν με καχυποψία!!! Έλεος πια.

Μπορεί να υπάρξουν και άλλοι «Παλλαδινοί» στο μέλλον. Από εμάς εξαρτάται. Όλοι μας μπορούμε να κάνουμε θαύματα. Αλλά εκπλήσσομαι, όταν βλέπω αυτή τη δυσφορία! Δεν ξέρω, αλλά γιατί δεν άρεσε το ότι έγινε η συνάντηση αυτή; Και ποιους ενοχλεί; Δεν ήταν το «αγκάθι» μας; Τώρα που το βγάλαμε, γιατί το βγάλαμε; Όχι!
Δεν θέλουν κάποιοι να γίνει ο σύλλογος; Δεν θέλουν κάποιοι να είμαστε μια οικογένεια; Δεν θέλουν κάποιοι να μας σέβονται όπου περνάμε; Δεν θέλουν κάποιοι  να κερδίσουμε πάλι την χαμένη από δεκαετίες δόξα μας; Δεν θέλουν κάποιοι, στο κάτω-κάτω της γραφής να «βγάζουν» περισσότερα; Δεν τους ικανοποιεί πια τίποτα;  Ή τελικά το «επί προσωπικού» είναι η κρυφή εξήγηση για όσα συμβαίνουν;

Τόσο πολύ λοιπόν έχουμε προσωπικές κόντρες, που μας εμποδίζουν να δούμε πιο μακριά και πιο καθαρά;
Εάν υπάρχουν κάποιοι που είναι αρνητικοί, λέω λοιπόν σε αυτούς, πως υπάρχουν αρκετοί ακόμα που και θέλουν τα παραπάνω, και προσπαθούν για να επιτευχθούν. Αυτούς λοιπόν ας τους σεβαστούν και οι υπόλοιποι.

Λυπάμαι ειλικρινά που με όλα αυτά μας «διαχωρίζω» και ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων. Αλλά αυτή είναι η πικρή αλήθεια.
Δεν έχουμε κανέναν λόγο να είμαστε σκεπτικιστές και καχύποπτοι! Μέσα από τη συνεργασία και την τίμια και ειλικρινή στάση όλων μας, δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει έστω και ένας που να θίγεται. Σε αντίθετη περίπτωση, αυτός που θίγεται, θα είναι κάποιος που θα συνεχίζει να αθετεί τους κανονισμούς, που ισχύουν για όλους τους υπόλοιπους και τηρούνται από όλους τους υπόλοιπους.
Οπότε όπως βλέπετε, ουσιαστικά δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Εάν κάνουμε ΟΛΟΙ αυτό που συμφωνήσαμε, δεν θα υπάρξει πρόβλημα ΠΟΤΕ!

Καλημέρα και καλό μήνα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s