fotaktisblog

Εκτιθέμεθα ανεπανόρθωτα!

ExhibR01
Χώρος έκθεσης

Η έκθεση είναι σύνθετη λέξη από την πρόθεση «εκ» και την λέξη «θέση». Το ρήμα «θέτω» σημαίνει «τοποθετώ», «βάζω» και εμπεριέχει την κίνηση, την δραστηριότητα, ενίοτε και την αλληλεπίδραση, εκούσια ή ακούσια. Το να ασχολείσαι με μια δουλειά σαν την δική μας, σημαίνει ότι διαρκώς βρίσκεσαι σε, ή δημιουργείς, μια «έκθεση».

Από την στιγμή που «σηκώνεις» την μηχανή και πατάς το «κουμπί» για να απελευθερώσεις το κλείστρο, εκθέτεις το φωτοευαίσθητο υλικό – ή τον μηχανισμό – στο φως, για να «γράψει» το φως και να δημιουργηθεί η φωτογραφία.
Ταυτόχρονα, εκθέτεις τον εαυτό σου σε κοινή (πολλές φορές) θέα και σχεδόν ποτέ δεν περνάς απαρατήρητος όταν φωτογραφίζεις. Κάποιοι κάποιες φορές σταματούν και κοιτάζουν στην κατεύθυνση που έχεις στρέψει τον φακό σου! Ακόμα και εκείνοι που αρνούνται να φωτογραφηθούν, κατά βάθος έχουν επηρεαστεί! Ένα όμως είναι σίγουρο: ότι έχεις ιδιαίτερες ικανότητες και αυτό έχει σημασία!
Μετά την λήψη, σειρά έχει μια άλλη έκθεση – παλιότερα στον σκοτεινό θάλαμο – σήμερα στην οθόνη του υπολογιστή. «Εκθέτεις» τις φωτογραφίες σου για να τις δεις, να επιλέξεις, να αρχειοθετήσεις, να τις επεξεργαστείς. «Εκθέτεις» (προβάλλεις) τις φωτογραφίες του ζευγαριού στην δεξίωση πριν τον γάμο. Διαρκώς αξιοποιείς την έκθεση, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο.

Όμως η απόλυτη έκθεση για έναν φωτογράφο είναι αναμφισβήτητα η τοποθέτηση της φωτογραφίας στον «καμβά», για να την εκθέσει στο κοινό. Ο φωτογράφος που δεν έχει ζήσει μια τέτοια εμπειρία, έχει «μισή ζωή». Δεν διανοείται κάποιος που αποτυπώνει τον κόσμο γύρω του φωτογραφίζοντάς τον, να μην τολμήσει έστω μια φορά να μοιραστεί τα δημιουργήματά του με τον κόσμο.  Ο επαγγελματίας φωτογράφος δεν είναι απλά ένας «έμπορος», είναι ούτως ή άλλως καλλιτέχνης, δημιουργός, σχεδιαστής και αρχιτέκτων. Έχει υποσυνείδητη ανάγκη να δείξει αυτό που δημιουργεί, για να ευχαριστήσει και να ευχαριστηθεί.

KSG_0560
Από την έκθεση φωτογραφίας του Συλλόγου | PHOTOVISION 2013

Ο φωτογράφος – και δη ο επαγγελματίας – οφείλει να τολμά και να «εκτίθεται περισσότερο. Και αυτό αφορά σε διάφορες φάσεις της ζωής του, είτε εκτίθεται στα βλέματα των άλλων, είτε εκθέτει τα έργα του, είτε ακόμα και όταν συμμετέχει ενεργά σε συνεργασίες και συλλογικότητες.

Ειδικότερα ο σημερινός επαγγελματίας, δεν μπορεί παρά να αναπτύξει ένα δίκτυο συνεργατών, να δημιουργήσει ισχυρές ομάδες, να «παντρέψει» πολλά διαφορετικά ταλέντα και ικανότητες. Καλείται να δει με διαφορετικό βλέμα τα όσα μέχρι στιγμής έμαθε ή κληρονόμησε από τους παλιότερους. Ο σημερινός επαγγελματίας πρέπει να αρχίσει να «βγάζει» προς τα έξω άλλες δυνατότητες που για πολλά χρόνια δεν είχε αξιοποιήσει ως όφειλε. Μια καλή αρχή θα ήταν να παρουσιάζει το έργο του όλο και περισσότερο, είτε συμμετέχοντας σε ομαδικές εκθέσεις (σ.σ. φωτογραφίας),  είτε ακόμα και σε ατομικό επίπεδο. Καλείται να δείξει περισσότερο το δημιουργικό του προφίλ και λιγότερο το «εμπορικό», που αν και διανύει δύσκολους καιρούς, παρ’ όλα αυτά θα πρέπει να το αντιληφθεί ως ένα στοίχημα με τον εαυτό του και να ανοίξει ακόμα περισσότερο τους ορίζοντές του.

Στην εποχή της εικόνας, δεν μπορεί να παραμένει προσκολημμένος σε μια ρητορική πραγματικότητα. Ο σημερινός επαγγελματίας είναι εν δυνάμει ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Μένει να το συνειδητοποιήσει και να το επιχειρήσει!

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή κειμένων, φωτογραφιών, γραφικών και εικονογραφήσεων, ή μετάδοση με οποιοδήποτε οπτικοακουστικό μέσο, όλου ή μέρους των αναρτήσεων του blog και του site, χωρίς την έγγραφη άδεια του εκδότη (Νόμος 2121 / 93 άρθρο 14 παρ. 3 Περί πνευματικής ιδιοκτησίας). Οι φωτογραφίες, τα γραφικά και γενικά αρχεία που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα και συνοδεύουν τα άρθρα, την ευθύνη νόμιμης χρήσης τους έχει ο δημιουργός τους.
copyright © 2018
Advertisements

Sushi Bar «Η τρύπια βάρκα»

Η φωτογραφία στην Ελλάδα έχει μια ιστορία 179 χρόνων, που αρχίζει από το 1839. Ο επαγγελματίας φωτογράφος, μέσα από την ανάγκη του να δημιουργήσει συλλογικά όργανα, ξεκίνησε την διαδικασία ίδρυσης του πρώτου συνδικαλιστικού οργάνου, 77 χρόνια αργότερα, το 1916, αποφασίζοντας πλέον να συγκροτήσει τον Σ.Τ.Ε.Φ. («ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΩΝ»), σημερινή Ε.Κ.Φ.Α.

«Σκαλίζοντας» τα πρακτικά της εποχής εκείνης (δημοσίευση στο ekfa.gr σε επιμέλεια του Μανώλη Κασιμάτη), διαπιστώνεις την φοβία των μελών των διοικήσεων για άνοιγμα του Σ.Τ.Ε.Φ. και σε άλλους φωτογράφους! Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει «διατηρούσαν ένα σωματείο με 19 (!) μέλη…έκαναν μια εκδρομή (την Α’ εκδρομή του Αγίου Πνεύματος στην Βουλιαγμένη), έναν χορό και τέλος…» Στον τότε «προϊστάμενο» (και όχι «πρόεδρο») πήγαιναν όλα τα κυβερνητικά έγγραφα που αφορούσαν όλους τους φωτογράφους και υπήρχε η καχυποψία για το αν ανακοίνωνε ή όχι στα υπόλοιπα μέλη αυτές τις επιστολές.

Πολυτάραχη η απαρχή της συνδικαλιστικής πορείας των επαγγελματιών, με τσακωμούς, φιλονικίες, μυστηριώδεις «καύσεις» πρακτικών Δ.Σ., ακόμα και με ίδρυση «αντισωματείου» από τον Ρουβά, το οποίο τελικά ενώθηκε με τον Σ.Τ.Ε.Φ! Η περίοδος από το 1957 έως το 1964 είναι μια περίοδος που όλοι οι παλιότεροι ήθελαν να ξεχάσουν! Μέχρι τότε ήταν ένα «κλειστό» σωματείο έως την εμφάνιση της «ομάδας των 12»! Την επόμενη χρονιά, το 1965, η 12μελής αυτή ομάδα πήρε στα χέρια της τις τύχες του σωματείου, ανοίγοντας τις πόρτες σε όλους τους φωτογράφους της εποχής! Το 1971 αλλάζει η επωνυμία του σωματείου και γίνεται πλέον Ε.Κ.Φ.Α. (Ένωση Καλλιτεχνών Φωτογράφων Αθηνών), με την σχεδόν ταυτόχρονη ίδρυση του Σ.Ε.Φ.Ε. (Συνεταιρισμός Επαγγελματιών Φωτογράφων Ελλάδος).

DSC_0916
Τα ιδρυτικά μέλη του «Φωτακτίς» photo: Manousopoulos

Σήμερα, ο επαγγελματίας φωτογράφος βρίσκεται ακόμα σε ένα μεγάλο δίλημμα: να είναι ή να μην είναι «ενεργός», όντας μέλος κάποιου Συλλόγου, Σωματείου ή Ένωσης, ή να απέχει από τις συλλογικότητες και να δρα αυτόβουλα και ανεξάρτητα;
Είναι αυτό το δίλημμα που στέκεται εμπόδιο σε μια πιό προοδευτική πορεία του φωτογραφικού κλάδου όπως τον ξέρουμε σήμερα, ή υπάρχει άλλος λόγος;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι βρισκόμαστε στην ίδια «βάρκα», τραβώντας «κουπί» καθημερινά, προσπαθώντας με τα μέσα που διαθέτει ο καθένας μας να τα βγάλει πέρα. Αξιοσημείωτη η προσπάθεια όλων και σημαντική. Πλην όμως, θα ήταν πιστεύω ακόμα καλύτερη η σημερινή κατάσταση εάν δεν υπήρχαν εκείνοι που πιστεύουν πως δεν βρίσκονται στην ίδια βάρκα αλλά ότι ο καθένας έχει την δική του και την κουμαντάρει όπως μπορεί!

Ο σημερινός επαγγελματίας σε καμία περίπτωση δεν είναι πλέον ο ίδιος. Δεν του το «επιτρέπει» η εξέλιξη πάνω στην φωτογραφία και στην τεχνολογία γενικότερα. Με τα σύγχρονα μέσα που διαθέτει, αισθάνεται δυνατός και πιστεύει πως δεν έχει απόλυτη ανάγκη  να συνεργάζεται, να συμμετέχει σε θεσμικά όργανα και γενικώς έχει την πεποίθηση – ίσως επειδή μέχρι τώρα τα έχει «κουτσοβολέψει» – πως μπορεί να συνεχίσει να βαδίζει στον ίδιο μοναχικό πολλές φορές δρόμο. Η πεποίθηση από μόνη της ως «άποψη», χωρίς να βασίζεται στην γνώση και την λογική, είναι άχρηστη και μόνο προβλήματα προκαλεί. Δικαιολογημένα από την μια, αφού μέχρι τώρα ελάχιστες ήταν οι φορές που «είδε» με τα ίδια του τα μάτια κάποιον να τον προστατεύει, να τον βοηθά και να του παρέχει ασφάλεια όσον αφορά στην δουλειά του.

Όμως, οι τελευταίες εξελίξεις στο θέμα των ταυτοτήτων, εκτός από τον κίνδυνο που ελόχευε για τις μοίρες των παραδοσιακών και όχι μόνο φωτογραφείων, ενέδειξε και την αξία του «συλλογίζεσθαι». Σε μια μέρα, κατάφεραν ΠΟΦ – ΕΚΦΑ, Σύλλογοι, Σωματεία και Ενώσεις πανελλαδικά, από την Ηλεία και την Καλαμάτα μέχρι την Ημαθία, την Βέροια  και την Θεσσαλονίκη, την Αιτωλοακαρνανία και τα Γιάννενα μέχρι την Ξάνθη, την Καβάλα, την Ροδόπη, την Λάρισα και από την Χίο μέχρι την Ρόδο και την Κρήτη, να συντονίσουν τις προσπάθειές τους και να αντιμετωπίσουν την επερχόμενη απειλή που ας σημειωθεί δεν ήταν η ίδια για όλους! Πλην όμως δεν διαχωρίστηκε κανείς, το ζήτημα αντιμετωπίστηκε συνολικά και μαζικά, σαν να επρόκειτο για έναν και μόνο!
Η σύγχρονη εικόνα του επαγγελματία φωτογράφου, τείνει να αλλάξει αρκετά από αυτήν του μιας 20ετίας πίσω, με το ενδιαφέρον του προς την φωτογραφία γάμου κυρίως, ιδιαίτερα μετά την άνθιση των σεμιναρίων, που «ξεπετάγονται» σαν τα «video-club» περασμένων δεκαετιών και που δεν αφορούν μόνο τους επαγγελματίες- δυστυχώς!

Παρ’ όλα αυτά όμως, σε δύσκολες στιγμές σαν αυτή, η ομοψυχία που έδειξαν όλοι, ακόμα και αν υπήρχαν εκείνοι που αντέδρασαν, επηρεασμένοι από τον «κακό συνδικαλισμό» και την άποψη του να δρουν πάντα ως ανεξάρτητοι επαγγελματίες, χωρίς την «ομπρέλα» καμιάς συλλογικότητας, απέδειξε ότι όχι μόνο είναι καλό να υπάρχουν τα συλλογικά όργανα, αλλά πως είναι απαραίτητο να ενισχυθούν και να ενδυναμωθούν, φυσικά να εξελιχθούν αλλά πάνω απ’ όλα να ενώσουν όλους τους επαγγελματίες, καθιστώντας τους δυνατούς στις διεκδικήσεις και βοηθώντας τους να προοδεύουν, καλλιεργώντας το ομαδικό πνεύμα και την «ευγενή άμιλλα», εν αντιθέσει με τον «φιλοτομαρισμό» και την «ευχή» για την τύχη της «κατσίκας του γείτονα».

Η «βάρκα» που όλοι μέσα της παλεύουμε, είναι όντως «τρύπια», θέλει «επισκευή» και επιζητά την προσοχή και αφοσιώση, την συνεργατικότητα και το πνεύμα αλληλεγγύης, για να μπορέσουμε να απολαύσουμε το «sushi» μας, την απίθανη και εξαιρετικά υπέροχη δουλειά μας, ώστε να αφιερωθούμε ακόμα περισσότερο στην συνολική μας ανάπτυξη και εξέλιξη, που μόνο μέσω της εμπιστοσύνης που πρέπει να καλλιεργήσουμε μπορεί να επιτευχθεί. Ο σημερινός επαγγελματίας φωτογράφος, έχει όλα τα εργαλεία για να το πετύχει, περισσότερο από κάθε άλλη φορά και θα πρέπει (με την σχετική του έννοια) να αλλάξει σελίδα στην ιστορία του.

Πηγή: ekfa1916.gr

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή κειμένων, φωτογραφιών, γραφικών και εικονογραφήσεων, ή μετάδοση με οποιοδήποτε οπτικοακουστικό μέσο, όλου ή μέρους των αναρτήσεων του blog και του site, χωρίς την έγγραφη άδεια του εκδότη (Νόμος 2121 / 93 άρθρο 14 παρ. 3 Περί πνευματικής ιδιοκτησίας). Οι φωτογραφίες, τα γραφικά και γενικά αρχεία που υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα και συνοδεύουν τα άρθρα, την ευθύνη νόμιμης χρήσης τους έχει ο δημιουργός τους.
copyright © 2018