Μ. Δευτέρα, 29/4/13

Αγαπητοί συνάδελφοι,

αν και είμαστε αυτόνομοι και ανεξάρτητοι μέσα στο κοινωνικό σύνολο, εντούτοις δεν μπορούμε παρά, με τις πράξεις μας να επιδρούμε στο περιβάλλον μας και βέβαια στους άλλους γύρω μας. Η «χρυσή τομή» του να παραμένεις ανεξάρτητος, αυτόνομος αλλά και να δρας συλλογικά, είναι ίσως το δυσκολότερο πράγμα στη ζωή μας.

Οι παλιοί, που ήξεραν πολύ καλά τον κόσμο και τον είχαν γνωρίσει μέσα από την καθημερινή «τριβή» μαζί του, μέσα από δυσκολίες και κακουχίες που εμείς οι νεότερο δεν έχουμε ζήσει, έλεγαν μια παροιμία: «τ’ αρνί που βγαίνει απ’ το μαντρί, ή του λύκου ή του μαχαιριού»! Όταν με το «μαντρί» εννοούμε τον κοινωνικό ιστό, ο άνθρωπος που σπάει τους δεσμούς μαζί του και παύει να λειτουργεί ομαδικά, δεν έχει αλήθεια και τόσες δυνατότητες και πιθανότητες να επιβιώσει όπως ίσως ο ίδιος νομίζει. Το άτομο, όσο πιο ολοκληρωμένο και συνειδητοποιημένο είναι, τόσο περισσότερο νοιώθει την ανάγκη να μοιραστεί αυτό που έχει, αισθάνεται ή ζει, με τους υπόλοιπους, να «κοινωνήσει». Δεν είναι τυχαίο που τα μοναχικά άτομα τα λέμε «ακοινώνητα» δίνοντας μια βαριά σημασία στη λέξη και εννοώντας πως τα άτομα αυτά είναι άξεστα ή ιδιοτελή ή εγωπαθή και κατά συνέπεια ακατάλληλα για κοινωνική συναναστροφή.

Το άτομο που ζει με ταπεινότητα και σεβασμό στον εαυτό του και στους άλλους, δεν μπορεί παρά να είναι το καταλληλότερο για την κοινωνία αυτή. Δυστυχώς, έστω και αν τα προβλήματα είναι τεράστια που αντιμετωπίζουμε όλοι καθημερινά, είμαστε υπεύθυνοι όλοι μας για τη σημερινή μας κατάσταση ή αν θέλετε κατάντια.

Πριν λίγες μέρες, ένα τερατούργημα ανθρώπινο, μια κατάπτυστη πράξη βίας εναντίον ανυπεράσπιστων ανθρώπινων πλασμάτων, αμαύρωσε την εικόνα της κοινωνίας μας και μας πρόσβαλλε τουλάχιστον ως πολίτες μιας χώρας που γέννησε τον πολιτισμό και έδωσε «τα φώτα» της σε όλον τον Κόσμο. Μικρότερης κλίμακας βάρβαρες πράξεις, λαμβάνουν χώρα καθημερινά γύρω μας και δυστυχώς εμείς συνεχίζουμε να παραμένουμε αμέτοχοι, σκεπτόμενοι μόνο την «πάρτη» μας και αδιαφορώντας για το πάθημα του διπλανού μας ή για ένα έγκλημα που συντελείται μπρος στα μάτια μας. Και ο λόγος που τις περισσότερες φορές αδιαφορούμε για τον συνάνθρωπο είναι επειδή πολύ απλά, είμαστε κλεισμένοι ή εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμό μας. Δεν μπορούμε να δούμε πέρα από τη μύτη μας. Δεν μπορούμε να βάλουμε τον εαυτό μας στη διαδικασία να σκεφτεί καν. Και το χειρότερο, δεν έχουμε ούτε την ευαισθησία ή την προνοητικότητα να αντιληφθούμε πως, ζώντας μέσα στον ίδιο κόσμο, που διέπεται από τις ίδιες αρχές για όλους μας και που επιδρά πάνω μας με τον ίδιο τρόπο που επιδρά και στον συνάνθρωπο, πως ίσως κάποια στιγμή εμείς βρεθούμε στη θέση αυτού που τη δεδομένη στιγμή υποφέρει, δυσκολεύεται ή αδικείται.

Ο φόβος είναι διάχυτος γύρω μας αλλά εμείς κάνουμε πως δεν υπάρχει. Φοβόμαστε να ανοιχτούμε, φοβόμαστε να συνεργαστούμε, φοβόμαστε να αγκαλιαστούμε. Φοβόμαστε να αγαπήσουμε. Ακόμα χειρότερα, φοβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό, χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Και τι φοβόμαστε περισσότερο; Μα την ατελή ανθρώπινη φύση μας. Την ευάλωτη απέναντι σε καθετί εχθρικό, όπως αλήθεια συμβαίνει με όλους μας. Αν όμως δεν μπορούμε να το δούμε έτσι, δεν μπορούμε να αρχίσουμε να αισθανόμαστε ασφαλείς και να δεχόμαστε τον άλλον. Αυτό που χρειάζεται βέβαια είναι και να μπορούμε να κάνουμε το βήμα προς τον άλλον. Όχι απλά να τον δεχόμαστε. Έτσι θα κάνει και αυτός το ανάλογο βήμα και έτσι θα υπάρξει η «συνάντηση».

Στο Σύλλογό μας, από την αρχή της ίδρυσής του, αντιμετωπίζουμε το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα, το οποίο είναι η  συνεργατικότητα, η αλληλεγγύη, η ειλικρίνεια και η αλληλοβοήθεια.

Παρ’ ότι δεν έχουμε «κλείσει» χρόνο ακόμα, εν τούτοις μέσα στη μικρή μας ομάδα έχουν υπάρξει πολλές αντιδράσεις και πολλά πισώπλατα μαχαιρώματα. Ακόμα και αν κατ’ αρχήν «συμφωνήσαμε» όλοι πως το να κάνουμε Σύλλογο είναι δύσκολο και θέλει πολλή δουλειά, στην πορεία μερικοί αθέτησαν αυτόν τον λόγο τους, στράφηκαν εναντίον του Συλλόγου – έστω και κρυφίως – και εξακολουθούν να βρίσκονται παρόντες-απόντες.

Προσωπικά μου είναι δύσκολο να αρχίσω να σκέφτομαι πως το πρόβλημα που φαίνεται να μεγαλώνει παρά να αμβλύνεται, θα μεγαλώσει και άλλο. Προσπαθώ με όποιον τρόπο μου φαίνεται κατάλληλος να ευαισθητοποιήσω και όλα τα μέλη αλλά και τον κόσμο, την κοινωνία και τους εν δυνάμει πελάτες μας, προς όφελός μας, όμως φαίνεται πως έχω μείνει μόνος. Ναι μεν υπάρχουν ακόμα ένθερμοι υποστηρικτές της ιδέας του Συλλόγου μας, αλλά και αυτοί είναι πολύ απασχολημένοι με τα δικά τους προβλήματα, ή ενώ θέλουν να συντονιστούν περεταίρω, κωλύονται.

Για όλους μας υπάρχει ο χρόνος προσαρμογής – και εδώ δεν είναι μια βδομάδα όπως στο στρατό – πλην όμως θα πρέπει έμπρακτα να φαίνεται πως προσπαθούμε όλοι μαζί και όλοι μαζί να δρούμε σαν ένας.

Συνάδελφοι, κινδυνεύουμε. Και αυτός ο κίνδυνος είναι εσωτερικός. Ξέρετε γιατί; Απλά και μόνο επειδή δεν φαίνεται να είστε συντονισμένοι όπως θα έπρεπε. Έχουμε αναλάβει μια υποχρέωση. Εκτός από αυτή που λέγεται συλλογικότητα, έχουμε και θέματα που προκύπτουν (διαδικαστικά, φορολογικά, οικονομικά κ.ά) που μας υποχρεώνουν να είμαστε συνεπείς. Και έστω δεν μπορούμε να κάνουμε εύκολα ούτε την Τακτική Γενική μας Συνέλευση. Το να μην έχουμε τη δυνατότητα όμως να είμαστε συνεπείς στις υποχρεώσεις που παρουσιάζονται, αυτό στο τέλος θα γίνει η «Δαμόκλειος σπάθη» μας. Και περισσότερο από όλους σας, αυτός που θα βγει περισσότερο χαμένος θα είμαι εγώ.

Καλά-καλά  δεν αρχίσαμε, και είχαμε τις πρώτες παραιτήσεις. Και ο λόγος; «Προσωπικοί λόγοι» όλων!! Δηλαδή εμείς οι υπόλοιποι που με πείσμα και υπομονή συνεχίζουμε να παλεύουμε όπως κατανοούμε και όπως μπορούμε, δεν έχουμε προσωπικούς λόγους» να παραιτηθούμε;

Αγαπητοί συνάδελφοι, τουλάχιστον μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Και επειδή τίποτα δεν είναι «κρυπτόν υπό τον ήλιο», όλα έχουν αποκαλυφθεί ή σύντομα θα αποκαλυφθούν. Και τότε, δυστυχώς και με λύπη μου το λέω, ειλικρινά θα στεναχωρηθούμε αν δεν εκτεθούμε και χειρότερα.

Η τελευταία «παραίτηση» του αντιπροέδρου μας, του Αντρέα Παναγόπουλου, ήρθε όπως και οι άλλες,  από το πουθενά. Και βέβαια, αδικαιολόγητη. Οι «προσωπικοί λόγοι» του, επιτρέψτε μου να παραμείνουν μεταξύ εμού και του ιδίου. Όμως, δεν κάνουμε έτσι «χωριό».

Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω όμως. Πώς είναι τόσο εύκολο για κάποιον από εσάς, να δηλώσετε παραίτηση, τη στιγμή που βρισκόμαστε ακόμα σε πρώιμο στάδιο και προσπαθούμε να βρούμε τους τρόπους εκείνους που θα μπορέσουν να μας οδηγήσουν στον αρχικό μας στόχο. Αναρωτιέμαι ποιοί πραγματικά ήταν οι «στόχοι» όλων σας αρχικά, τη στιγμή που φαίνεται να έχετε όλοι αφήσει τα πράγματα να εξελίσσονται μόνα τους. Η προσωπικές μου προσπάθειες είχαν κάποια αποτελέσματα, όμως δεν έφεραν το ποθητό αποτέλεσμα μεταξύ μας. Να μας ενώσουν. Να μας κάνουν να αισθανθούμε ασφαλείς μέσα στο Σύλλογο και να δρούμε συλλογικά, παραμερίζοντας τις όποιες εντάσεις ή δυσκολίες που είναι φυσικό να μας συντροφεύουν.

Με σεβασμό σε όλες σας, και με εκτίμηση σας δηλώνω πως, εάν δεν αρχίσουμε να συνεργαζόμαστε και να παραμερίσουμε τους εγωισμούς και τις προσωπικές εμπάθειες που σας ακολουθούν από την προ Συλλόγου εποχή, θα δηλώσω και εγώ προσωπικά παραίτηση και τότε δεν θα μπορεί κανείς να με κάνει να αλλάξω γνώμη. Αλλά όταν συμβεί αυτό, θα έχω έναν πολύ σοβαρό λόγο να το κάνω. Και αυτό δεν θα μπορεί κανείς να το αμφισβητήσει. Γι’ αυτό, προσπαθήστε να συντονιστείτε όσο μπορείτε περισσότερο με το Σύλλογο και μην εγκαταλείπετε την προσπάθεια και τους κόπους τους δικούς σας και μην απαξιώνεται όσους συνεχίζουν να εργάζονται, αφήνοντας ακόμα και την προσωπική τους ζωή λίγο πίσω. Χωρίς αυτές τις αρχές, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε για πολύ. Όλα θα γίνουν, αργά ή γρήγορα. Για να γίνουν όμως πρέπει να βοηθήσουμε όλοι. «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» έλεγαν οι αρχαίοι. Και είχαν απόλυτο δίκιο!

Σας εύχομαι Καλή Ανάσταση και πνευματική και ψυχική Ανάταση με Υγεία.

Ο πρόεδρος

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s